Wees erbij, maak schoon dat IJ!

We maken van onze wereld een vuilnisbak. En om dat duidelijk te maken, gaan we op 24 maart een stuk van de oevers van het IJ schoonmaken.

Puur om schoon te maken maar ook om te laten zien hoeveel er op de oevers ligt en mensen vertellen dat wat op de oevers ligt maar een fractie is van wat er mee drijft naar zee.En dat dat allemaal afgevoerd wordt naar de Plastic Soep; de soep die wij onze kinderen voorzetten.

De Plastic Soep! We moeten de toevoer van de Plastic Soep stoppen. 80% van de ingrediënten van deze soep komt van zwerfafval dat ooit een slootje, kanaal of rivier is ingewaaid en vandaar is afgevoerd naar de oceaan. Deze chemische soep vergiftigt de voedselketen. Vissen en vogels zien de soep aan voor voedsel. Wij eten die vissen. En de vogels poepen de pcb’s uit boven onze gewassen en weilanden. Opruimen is onmogelijk want daarvoor zouden we ook al het leven uit de zee moeten vissen. Stel dat we het zouden kunnen opruimen dan maakt de duur van het opruimproces erg inzichtelijk hoe groot het probleem is: Stel we sturen 5.000 trawlers naar de oceanen om de plastic soep op te ruimen. Die 5.000 trawlers kost het nog circa 500 jaar voordat ze dit klusje geklaard hebben! En dan te bedenken dat we het probleem in minder dan 50 jaar veroorzaakt hebben.

Verder wordt het plastic gebruikt voor “de Wereld van Zwerfvuil”

Kunstproject “De wereld van Zwerfvuil” is een project van Peter Smith; een enorme drijvende globe in het IJ, gemaakt van zwerfafval. Deze globe laat mensen zien hoe de som van kleine acties -iemand laat een plastic flesje vallen- een enorm probleem oplevert: De Plastic Soep. En hoe omgekeerd kleine acties ook bijdragen aan de oplossing: Als iedere Nederlander één of twee keer per week een stuk zwerfvuil zou oprapen, wordt de groei van de Plastic Soep vanuit Nederland grotendeels gestopt!
De globe wordt van plastic zwerfafval gemaakt. ‘s Nachts wordt ie van binnenuit verlicht. Op afstand ziet deze globe er prachtig uit, pas als je dichterbij komt zie je dat deze wereld bestaat uit plastic flesjes, lege verpakkingen en andere rommel die achteloos op straat wordt gegooid. Het plan is om deze globe in het IJ voor het het EYE te plaatsen. Wellicht dat daarna de Globe kan gaan reizen naar andere steden die aan het water liggen.

Meer over dit project: http://www.voordekunst.nl/vdk/project/view/101-de-wereld-van-zwerfvuil

Op de dag zelf zullen we verzamelen bij de Sirius op de NDSM-werf in Amsterdam. Dit is ook het startpunt van de activiteit. We zullen rond 12 uur verzamelen. Om uiterlijk 16 uur zullen we weer klaar zijn.

Om ervoor te zorgen dat we een zo groot mogelijk stuk van de oever schoon kunnen maken, hebben we ontzettend veel mensen nodig! Wij willen jullie graag vragen of jullie meedoen, maar ook of jullie aan anderen willen vragen of zij meedoen. Als deze mensen nog geen lid zijn van Greenwire, kunnen ze OF lid worden en zich zelf aanmelden, of je kan even aan ons doorgeven dat er nog meer mensen meedoen.

We hopen op een hele grote opkomst en een schone IJ-oever na afloop!
Wil je je inschrijven? Ga dan naar https://www.facebook.com/events/111584648969603/ of naar http://www.kleanworldwide.nl/?page_id=1657 (Maar niet dubbel alsjeblieft!).

Anne en Peter.

Kom van die rots af!

Er gebeurd van alles in de wereld om ons heen. Er leeft ontzettend veel, nieuw leven wordt geboren en alles wat ooit geboren werd, zal ons ook weer verlaten.
Alles wat leeft veranderd en zo veranderd onze wereld mee. We willen soms dat de tijd stil zou blijven staan, we willen leven in het moment, maar we hebben verandering nodig.

En niet alleen wij hebben verandering nodig: alles om ons heen heeft de veranderingen nodig. Denk maar aan een krab die groeit en groeit. Zonder verandering zou hij platgedrukt worden in zijn eigen omhulsel. Een slang zou haar huid niet af kunnen werpen en meer en meer op een worstje gaan lijken, totdat het einde eindelijk ingrijpt.
Denk aan de planten in droge gebieden. Ze kunnen lang zonder water, maar ook zij hebben af en toe een druppeltje nodig. Zonder verandering zou al het water in de zeeën, meren en oceanen blijven zitten.
En denk aan degenen die verder willen groeien, alles uit het leven halen wat erin zit. Als je in het moment blijft leven, zul je nooit weten wat er te (be)leven valt.

Oude gewoontes, culturen en religies willen vaak blijven zoals ze altijd geweest zijn. Maar zonder een verandering af en toe zullen de aanhangers langzaam verstikt raken door steeds hetzelfde. Soms is er verandering nodig, een frisse wind, om ervoor te zorgen dat er nieuwe aanhangers bijkomen en dat reeds aanhangenden blijven waar ze zijn. Een frisse wind hoeft niet radicaal te zijn, het kan iets heel kleins zijn.
“One grain of sand can turn the tide.”

Velen blijven wachten, klimmen bovenop de hoogste rots die ze kunnen vinden en wachten af tot het water hen tot de lippen staan. Pas dan durven ze te kijken. Maar als ze dan kijken, lijkt het al te laat, alsof er niets meer aan te veranderen is.
Verandering is echter WEL mogelijk! Kom van die rots af, duik onder water en zie wat voor moois daar te zien is. Ga op onderzoek uit op je rots, maar probeer het tij niet tegen te houden. Alleen dan vinden we alles wat we nodig hebben om van alles om ons heen iets moois te maken.

Verandering is niet slecht, we hebben het nodig.
Denk aan de krab, de slang, de planten. Denk aan de carrièretijgers en de mensen bovenop die rots. Zonder verandering verdrinken ze in hun eigen creaties, onwetendheid en mogelijke onverschilligheid.
Maar als ze de verandering omarmen ontdekken ze pas echt wat de wereld voor ons in petto heeft.

Hear the Dolphins Cry

Vannacht werkte ik twee dagen in het Dolfinarium, gister en vandaag.

Op dag 1 kwam ik eigenlijk voor een sollicitatie, maar ik mocht gelijk helpen. Ik vond het tof! Er kwamen die dag twee dolfijnen binnen, twee Taiji dolfijnen. Toen begon mijn gevoel een beetje dubbel te worden..
Ik hielp vooral met de eerste dolfijn. We zetten hem in een groot bad en met z’n tweeën zwommen ze heen en weer. De dolfijn waar ik mee geholpen had kwam naar mij terug, duwde zijn neus tegen mijn hand. Ik kreeg een complimentje van de trainer die naast mij zat; ik was goed! En de dolfijn, die leek gelukkig.
Maar toch klopte het niet. Die dolfijnen hoorden niet daar te zitten, ik voelde me er een beetje schuldig over. En tegelijkertijd voelde ik me geweldig; ik mocht met die geweldige dieren werken, ze leken zo gelukkig.
‘s avonds kwam er nog een dolfijn binnen. Dit was een dolfijn die al in het Dolfinarium woonde, maar tijdelijk weg was geweest. Hij moest eerst een nachtje bijkomen voordat we hem weer in het bad zouden laten, dus ging ik naar bed.
De volgende ochtend had ik veel te lang geslapen, want toen ik opstond (ik sliep daar) waren ze al met hem bezig. Ik heb niet veel meer gedaan.

Maar net zoals in mijn droom had ik vandaag om 11u een afspraak bij mijn oma. Het was inmiddels tien voor elf en ik zat nog in Harderwijk. Ik had geen flauw idee hoe ik naar huis moest, dus ik ben in de trein gestapt waarvan ik dacht dat ik die moest hebben. Vanaf dat moment waren Amy en Edwin er ook bij, waarom weet ik niet. Ik kwam ook een conducteur tegen met wie ik ooit op Arnhem Centraal heb staan praten. Een hippy-conducteur! Hij herkende me nog.
Of ik ooit op tijd terug was weet ik niet. Ik moest nog een paar keer met de bus, stapte in verkeerde bussen, schoot in de stress. Maar voordat ik aan het einde van mijn droom was, ging de wekker.

weg, weg, weg.

Een  déjà vu-gevoel…

Toen ze er bij Bureau Jeugdzorg achterkwamen dat ik niet zo goed tegen veranderingen kan, was dat niet af te lezen aan degenen die mij behandelden: dat waren allemaal stagiaires of mensen die binnenkort ontslag zouden nemen. Behalve dan degenen met wie ik niet op kon schieten.

Daarna heb ik er eigenlijk niet zo’n last van gehad. Ja, natuurlijk ging er soms wel eens iemand weg van wie ik niet wilde dat hij of zij weg zou gaan, maar dat gebeurde gelukkig niet zo vaak. De meesten bleven gewoon, of ze gingen in ieder geval niet tegelijkertijd of vlak na elkaar.

Nu lijkt het erop dat het weer terug bij af is. De een na de ander gaat weg. En ik ben bang dat ik de meesten van hen niet meer terug zal zien. Er bestaat natuurlijk zoiets als trein, auto, telefoon, email, geschreven brief.. Maar toch lukt het me niet om in contact te blijven met ze.

Soms zou ik willen dat ik ze kon vertellen dat ik het niet leuk vind. Maar als ik dat doe, komt het over alsof ik een grapje maak. Alsof ik het stiekem niet zo erg vind. En dan hoop ik maar dat ze er doorheen zien.

Gosh, het ging zo goed de afgelopen tijd, en nu laat ik me op mijn kop zitten door een paar geweldige mensen die meer willen in hun leven dan wat ze nu doen! Ik geef ze groot gelijk (:
Het ga jullie goed! <3

Bedankt!

20-01-2012 (21.35)

Vandaag was de dag van het ‘Dankjewel!’-project van Greenpeace. Zij gingen met bekende en minder bekende Nederlanders de straat op om mensen te bedanken voor het bijdragen aan een beter milieu. Dat kan op allerlei manieren en het zijn dus ook allemaal verschillende mensen. Zo zijn er bijvoorbeeld vuilnismannen die zorgen dat ons afval netjes opgehaald wordt. Of de mensen die met de trein of op de fiets naar hun werk gaan in plaats van met de auto. Het kan zo ontzettend veel zijn!
Ik had zelf besloten vandaag niet mee te doen. Ik wil mezelf niet voorbij lopen en ik had nog ontzettend veel te doen.
Zelf werd ik ook verrast met een bedankje: een big smile, bedankje voor mijn poitieve tweets, vanuit Greenpeace. Die smile kan ik voorlopig niet meer van mijn gezicht krijgen!
Maar ondanks dat ik niet meedeed met de officiële activiteit, heb ook ik mijns teentje bijgedragen: in de trein richting mijn ouders stapten opeens drie of vier jongens in. Ze waren nogal luidruchtig en omdat ze allemaal ergens anders gingen zitten, begonnen ze bijna te schreeuwen. Er zat een vrou in de trein die er een opmerking over maakte. Ze zei dat het niet erg beleefd was; er zaten immers nog andere mensen in de trein. Daaropvolgend hoorde ik de reactie ‘Jammer dan!’, wat me wel een beetje stak. Zelf kreeg ik het niet voor elkaar om wat te zeggen. Ik wist niet was, was een beetje een lafaard (een beetje boel). Gelukkig stapten de jongens spoedig daarna uit.
Voordat ik uitstapte schreef ik nog snel een briefje: “Dank u wel! =) Er zouden meer mensen zoals u moeten zijn!”
Ik gaf het aan haar, bedankte haar. Er verscheen een glimlach op haar gezicht, hoewel ze verder niets zei.
Het was weliswaar niet helemaal om dezelfde reden als de actie van Greenpeace, maar toch voelde het goed. Mijn glimlach? Die is nu alleen maar groter ;)

 

 

Hoop. Onmogelijke hoop.

Ik ben autistisch.

Jaja, dat weten we nou wel. Dat weet ik ook zelf al een aantal jaar. En hoewel het een aantal jaar geduurd heeft, heb ik leren accepteren dat ik het heb en dat het niet meer weggaat.

Toch heb ik blijkbaar een diepgewortelde -maar weggestopte- hoop dat het ooit overgaat.

Blijkbaar heb ik de hoop dat ik ooit naar een feestje kan gaan zonder dat ik daar (half) een paniekaanval krijg.
Blijkbaar heb ik de hoop dat ik ooit gewoon kan communiceren met mensen, en dan vooral mensen die ik ken.
Blijkbaar heb ik de hoop om ‘normaal’ te worden.

Maar keer op keer kom ik erachter dat het niet zo zal zijn. Het zal altijd bij me zijn. Waar ik ook ga, hoe oud ik ook word.

Alleen door die hoop, word ik extra hard op de feiten gedrukt, is het extra pijnlijk als ik er weer eens achter kom dat het nooit over zal gaan. Is het extra moeilijk om opnieuw te accepteren dat het nu eenmaal bij me hoort.

En als het dan komt, dan valt het hard en vreet energie. Soms een paar minuten, soms een paar uur, maar soms een paar weken. Ooit een paar jaar, maar ik hoop dat nooit meer mee te hoeven maken.

Hoe lang het deze keer duurt, weet ik niet. Ik hoop alleen dat het snel weer over gaat. Ik heb mijn energie ergens anders voor nodig.  Ik wil het voor andere dingen gebruiken dan voor mezelf.

Raar, lang, ‘altijd’.

Terug in de trein. Ik heb net Joris uitgezwaaid die voor een half jaar naar Denemarken gaat.
Het voelt raar.

Raar dat ik nu niet meer in de trein kan stappen en in drie kwartier voor zijn deur sta.

Raar dat ik nu niet meer achteloos een smsje kan sturen omdat het gewoon teveel geld kost.

Raar dat ik hem zo lang niet zal zien.

Maar hij merkte ooit eens op dat het veel raarder zou zijn om voor ‘altijd’ gedag te zeggen. Zoals bij mij het geval zal zijn.

Dan zal ik alles wat ik hier heb achterlaten. Familie, vrienden, mijn mooie huisje. Ik zal het allemaal inruilen voor mijn thuis: Zweden.

Dat zal inderdaad wel raar zijn. Dan kan ik naar het buitenland op vakantie als ik naar Nederland kom. Dan ga ik iedereen zo erg missen dat ik ze doodknuffel als ik weer eventjes terug ben en zal ik meer brieven, kaartjes en mailtjes sturen dan ik ooit gedaan heb.

Maar nu nog niet.

Nu zit ik terug in de trein. Ik heb net Joris uitgezwaaid die voor een half jaar naar Denemarken gaat.
Het voelt raar.

Ik ben trots op… Deel II

Ik vind het weer tijd voor een nieuwe ‘ik-ben-trots-op…’-update!

Want ik heb namelijk weer een heleboel nieuwe dingen over mezelf geleerd de afgelopen tijd:
- Ik heb mijn plekje gevonden!
- Ik kan genieten van kleine dingen in het leven.
- Een grote kop thee en een breiwerkje zijn hemels.
- Ik ben een doorzetten, maar soms moet ik daar even naar op zoek.
- Ik kan alles (wat betreft opleidingen) als ik er maar echt tijd in steek.

<3

Hopelijk snel weer een nieuwe update!

“Small talk is not really my kind of thing.”

Small talk is not really my kind of thing.

Toch heb ik vandeweek een geweldig gesprek gehad in de trein. Met een oudere mevrouw -ik gok dat ze toch ergens al wel richting 70 of ouder ging- met een ontzettend leuke jas uit Nepal. Zo’n mooie jas met vakjes en kleurtjes.
Ze vond het zo leuk dat ik aan het breien was. Zo raakten we aan de praat. En het ging eigenlijk niet echt ergens over, maar het ging toch over alles.
En dan weet ik weer dat ik het zo geweldig vind als mensen zoveel levenslust hebben, zoveel energie. Zulke mooie mensen.
En het mooiste was? Zij -en haar man die in Velp in de trein stapte- moesten vanaf station Dieren nog naar Ellecom fietsen. “Lopen kan ook, maar dat is niet zo fijn zo laat.” Ik denk niet dat zij ooit achter de geraniums terecht komen!

Right now I’m feeling a little frightened.

Ik wil graag dat het goed gaat met de mensen om mij heen. En er zijn mensen van wie ik dat op dit moment niet zeker weet en waar ik mij zorgen om maak.
Waarvan ik weet dat er dingen aan de hand zijn, maar ik weet niet wat en hoe erg het is. Ik wacht op antwoord en uitleg -die zou ik nog krijgen- maar mijn mailbox is nog steeds leeg.
Of het nou gewoon mijn nieuwsgierigheid is, of oprechte zorgen om mensen; dat kan ik niet zeggen. Ik weet alleen dat ik graag wil dat het goed met ze gaat.

I also feel kinda happy.

Extremely happy.

Mijn plekje. Ik heb mijn plekje gevonden. Ik doe wat ik zo ontzettend graag doe. Wat ik misschien wel altijd heb willen doen maar me nooit gerealiseerd had: ik DOE iets.
Vaag? Ja!
Maar waar, maar ontzettend waar.
Ik zit niet meer stil thuis, denk niet alleen maar na over het feit dat er iets gedaan moet worden, nee, ik DOE iets. Alle kleine beetjes helpen.

’cause One grain of sand can turn the tide!

I can be that one grain of sand.

I SHALL be (part of) that one grain of sand.

Maar vandaag met Kerstmis doe ik even een stapje terug. Even een dagje rustig aan. Genieten van alles om me heen: met z’n allen aan het ontbijt, alle beestjes bij elkaar en lekker knuffelen, pakjes uitpakken rond de kerstboom, paps en mams verrassen met een cadeaubox voor tapas.
En een heerlijke wandeling.
Door de weilanden, langs het water, dwars door de wind. Laarzen aan en gaan. Dat heb ik lang niet meer gedaan!
De stroming van de Rijn was levensgevaarlijk -een combinatie van hoog water en harde wind- en er waren kleine draaikolkjes te zien. Hoe graag wij haar ook onze gang willen laten gaan, onze Moeder doet altijd wat haar het beste uitkomt.
En wij horen daar van te genieten.

Last but not least…

Wil ik graag iedereen ontzettend fijne dagen wensen. Welk feestje rond deze tijd ook wilt vieren -Kerstmis, Yule, Oud en Nieuw, het-grote-vreetfestijn, Vrede-Op-Aarde- iedereen heeft recht op zijn eigen feest, eigen gebruiken, eigen viering.
Maar vooral op veel liefde van alles om ons heen. Van onze familie, van onze vrienden. Maar ook van de omgeving om ons heen, zowel binnen als buiten. Laat de laatste weken van het jaar alles op zijn plek vallen. Dan ga je het nieuwe jaar in met een nieuwe start.

Good luck.

Soms.

Soms.
Want soms zou ik willen
Dat ik denk aan jou,
Als ik alleen zou zijn.

En soms.
Want soms wil ik denken
Dat ik alleen van jou,
Van jou alleen kan zijn.

Maar soms.
Want soms is niet eeuwig
En voor altijd is te lang,
Soms alleen met jou.

Dus soms.
Want soms blijf ik denken
Terwijl samen met jou alleen,
Ik aan niets anders denken kan.