Nog steeds ben ik op zoek naar datgene wat ik nog nooit heb kunnen vinden.
Ik weet niet waar ik naar op zoek ben, dat weet ik pas als ik het gevonden heb.
Maar zolang ik blijf zoeken, zal ik het nooit vinden.
Ik word me steeds meer bewust van de wereld om me heen. Ik zie meer details, hoor meer geluiden en voel de veranderingen in de lucht. Het komt met vlagen, maar het word steeds sterker. Ik realiseer me keer op keer weer in wat voor prachtige wereld ik toch woon. Dan bedoel ik natuurlijk niet de wereld met de wolkenkrabbers en de hoge herenhuizen die het uitzicht bevuilen. Nee, ik bedoel al het natuurlijke om me heen, al het prachtigs wat mij -en jullie- omringd.
Toch realiseer ik me ook dat ik het nog niet volledig kan zien; ik ben niet in staat om in woorden over te brengen wat ik zie, hoor of voel. Ik kan alleen zeggen dat ik de blaadjes door de straat zag waaien, maar ik kan jullie niet vertellen hoe dat klonk. Ik kan jullie vertellen hoe ik buiten de wind hoorde waaien, maar ik kan jullie niet vertellen hoe het voelde toen de wind mijn haren streelde. Ik kan jullie vertellen hoe het voelde toen ik op de vroege ochtend in dichte mist door het dorp fietste, maar alles wat ik zag, kan ik niet omschrijven, noch hoe de stilte klonk.
Stapje voor stapje kom ik nu dichter bij dat alles. Stapje voor stapje leer ik te leven. Stapje voor stapje leer ik om los te laten. Stapje voor stapje leer ik om mijn haat en boosheid achter me te laten. Stapje voor stapje leer ik te genieten.
Ik weet ook wel dat dit net zo goed weer een vlaag van verstandsverbijstering zou kunnen zijn, maar ik ben vastbesloten om door te zetten, vastbesloten dit af te maken.
“The true hero is the one who conquers his anger and hatred.”
His Holiness Dalai Lama
