Ik ben autistisch.
Jaja, dat weten we nou wel. Dat weet ik ook zelf al een aantal jaar. En hoewel het een aantal jaar geduurd heeft, heb ik leren accepteren dat ik het heb en dat het niet meer weggaat.
Toch heb ik blijkbaar een diepgewortelde -maar weggestopte- hoop dat het ooit overgaat.
Blijkbaar heb ik de hoop dat ik ooit naar een feestje kan gaan zonder dat ik daar (half) een paniekaanval krijg.
Blijkbaar heb ik de hoop dat ik ooit gewoon kan communiceren met mensen, en dan vooral mensen die ik ken.
Blijkbaar heb ik de hoop om ‘normaal’ te worden.
Maar keer op keer kom ik erachter dat het niet zo zal zijn. Het zal altijd bij me zijn. Waar ik ook ga, hoe oud ik ook word.
Alleen door die hoop, word ik extra hard op de feiten gedrukt, is het extra pijnlijk als ik er weer eens achter kom dat het nooit over zal gaan. Is het extra moeilijk om opnieuw te accepteren dat het nu eenmaal bij me hoort.
En als het dan komt, dan valt het hard en vreet energie. Soms een paar minuten, soms een paar uur, maar soms een paar weken. Ooit een paar jaar, maar ik hoop dat nooit meer mee te hoeven maken.
Hoe lang het deze keer duurt, weet ik niet. Ik hoop alleen dat het snel weer over gaat. Ik heb mijn energie ergens anders voor nodig. Ik wil het voor andere dingen gebruiken dan voor mezelf.
