20-01-2012 (21.35)
Vandaag was de dag van het ‘Dankjewel!’-project van Greenpeace. Zij gingen met bekende en minder bekende Nederlanders de straat op om mensen te bedanken voor het bijdragen aan een beter milieu. Dat kan op allerlei manieren en het zijn dus ook allemaal verschillende mensen. Zo zijn er bijvoorbeeld vuilnismannen die zorgen dat ons afval netjes opgehaald wordt. Of de mensen die met de trein of op de fiets naar hun werk gaan in plaats van met de auto. Het kan zo ontzettend veel zijn!
Ik had zelf besloten vandaag niet mee te doen. Ik wil mezelf niet voorbij lopen en ik had nog ontzettend veel te doen.
Zelf werd ik ook verrast met een bedankje: een big smile, bedankje voor mijn poitieve tweets, vanuit Greenpeace. Die smile kan ik voorlopig niet meer van mijn gezicht krijgen!
Maar ondanks dat ik niet meedeed met de officiële activiteit, heb ook ik mijns teentje bijgedragen: in de trein richting mijn ouders stapten opeens drie of vier jongens in. Ze waren nogal luidruchtig en omdat ze allemaal ergens anders gingen zitten, begonnen ze bijna te schreeuwen. Er zat een vrou in de trein die er een opmerking over maakte. Ze zei dat het niet erg beleefd was; er zaten immers nog andere mensen in de trein. Daaropvolgend hoorde ik de reactie ‘Jammer dan!’, wat me wel een beetje stak. Zelf kreeg ik het niet voor elkaar om wat te zeggen. Ik wist niet was, was een beetje een lafaard (een beetje boel). Gelukkig stapten de jongens spoedig daarna uit.
Voordat ik uitstapte schreef ik nog snel een briefje: “Dank u wel! =) Er zouden meer mensen zoals u moeten zijn!”
Ik gaf het aan haar, bedankte haar. Er verscheen een glimlach op haar gezicht, hoewel ze verder niets zei.
Het was weliswaar niet helemaal om dezelfde reden als de actie van Greenpeace, maar toch voelde het goed. Mijn glimlach? Die is nu alleen maar groter ;)
