Een déjà vu-gevoel…
Toen ze er bij Bureau Jeugdzorg achterkwamen dat ik niet zo goed tegen veranderingen kan, was dat niet af te lezen aan degenen die mij behandelden: dat waren allemaal stagiaires of mensen die binnenkort ontslag zouden nemen. Behalve dan degenen met wie ik niet op kon schieten.
Daarna heb ik er eigenlijk niet zo’n last van gehad. Ja, natuurlijk ging er soms wel eens iemand weg van wie ik niet wilde dat hij of zij weg zou gaan, maar dat gebeurde gelukkig niet zo vaak. De meesten bleven gewoon, of ze gingen in ieder geval niet tegelijkertijd of vlak na elkaar.
Nu lijkt het erop dat het weer terug bij af is. De een na de ander gaat weg. En ik ben bang dat ik de meesten van hen niet meer terug zal zien. Er bestaat natuurlijk zoiets als trein, auto, telefoon, email, geschreven brief.. Maar toch lukt het me niet om in contact te blijven met ze.
Soms zou ik willen dat ik ze kon vertellen dat ik het niet leuk vind. Maar als ik dat doe, komt het over alsof ik een grapje maak. Alsof ik het stiekem niet zo erg vind. En dan hoop ik maar dat ze er doorheen zien.
Gosh, het ging zo goed de afgelopen tijd, en nu laat ik me op mijn kop zitten door een paar geweldige mensen die meer willen in hun leven dan wat ze nu doen! Ik geef ze groot gelijk (:
Het ga jullie goed! <3
