Toen ze er bij Bureau Jeugdzorg achterkwamen dat ik niet zo goed tegen veranderingen kan, was dat niet af te lezen aan degenen die mij behandelden: dat waren allemaal stagiaires of mensen die binnenkort ontslag zouden nemen. Behalve dan degenen met wie ik niet op kon schieten.

Daarna heb ik er eigenlijk niet zo’n last van gehad. Ja, natuurlijk ging er soms wel eens iemand weg van wie ik niet wilde dat hij of zij weg zou gaan, maar dat gebeurde gelukkig niet zo vaak. De meesten bleven gewoon, of ze gingen in ieder geval niet tegelijkertijd of vlak na elkaar.

Nu lijkt het erop dat het weer terug bij af is. De een na de ander gaat weg. En ik ben bang dat ik de meesten van hen niet meer terug zal zien. Er bestaat natuurlijk zoiets als trein, auto, telefoon, email, geschreven brief.. Maar toch lukt het me niet om in contact te blijven met ze.

Soms zou ik willen dat ik ze kon vertellen dat ik het niet leuk vind. Maar als ik dat doe, komt het over alsof ik een grapje maak. Alsof ik het stiekem niet zo erg vind. En dan hoop ik maar dat ze er doorheen zien.

Gosh, het ging zo goed de afgelopen tijd, en nu laat ik me op mijn kop zitten door een paar geweldige mensen die meer willen in hun leven dan wat ze nu doen! Ik geef ze groot gelijk (:
Het ga jullie goed! <3

Vandaag was de dag van het ‘Dankjewel!’-project van Greenpeace. Zij gingen met bekende en minder bekende Nederlanders de straat op om mensen te bedanken voor het bijdragen aan een beter milieu. Dat kan op allerlei manieren en het zijn dus ook allemaal verschillende mensen. Zo zijn er bijvoorbeeld vuilnismannen die zorgen dat ons afval netjes opgehaald wordt. Of de mensen die met de trein of op de fiets naar hun werk gaan in plaats van met de auto. Het kan zo ontzettend veel zijn!
Ik had zelf besloten vandaag niet mee te doen. Ik wil mezelf niet voorbij lopen en ik had nog ontzettend veel te doen.
Zelf werd ik ook verrast met een bedankje: een big smile, bedankje voor mijn poitieve tweets, vanuit Greenpeace. Die smile kan ik voorlopig niet meer van mijn gezicht krijgen!
Maar ondanks dat ik niet meedeed met de officiële activiteit, heb ook ik mijns teentje bijgedragen: in de trein richting mijn ouders stapten opeens drie of vier jongens in. Ze waren nogal luidruchtig en omdat ze allemaal ergens anders gingen zitten, begonnen ze bijna te schreeuwen. Er zat een vrou in de trein die er een opmerking over maakte. Ze zei dat het niet erg beleefd was; er zaten immers nog andere mensen in de trein. Daaropvolgend hoorde ik de reactie ‘Jammer dan!’, wat me wel een beetje stak. Zelf kreeg ik het niet voor elkaar om wat te zeggen. Ik wist niet was, was een beetje een lafaard (een beetje boel). Gelukkig stapten de jongens spoedig daarna uit.
Voordat ik uitstapte schreef ik nog snel een briefje: “Dank u wel! =) Er zouden meer mensen zoals u moeten zijn!”
Ik gaf het aan haar, bedankte haar. Er verscheen een glimlach op haar gezicht, hoewel ze verder niets zei.
Het was weliswaar niet helemaal om dezelfde reden als de actie van Greenpeace, maar toch voelde het goed. Mijn glimlach? Die is nu alleen maar groter ;)

Jaja, dat weten we nou wel. Dat weet ik ook zelf al een aantal jaar. En hoewel het een aantal jaar geduurd heeft, heb ik leren accepteren dat ik het heb en dat het niet meer weggaat.

Toch heb ik blijkbaar een diepgewortelde -maar weggestopte- hoop dat het ooit overgaat.

Blijkbaar heb ik de hoop dat ik ooit naar een feestje kan gaan zonder dat ik daar (half) een paniekaanval krijg.
Blijkbaar heb ik de hoop dat ik ooit gewoon kan communiceren met mensen, en dan vooral mensen die ik ken.
Blijkbaar heb ik de hoop om ‘normaal’ te worden.

Maar keer op keer kom ik erachter dat het niet zo zal zijn. Het zal altijd bij me zijn. Waar ik ook ga, hoe oud ik ook word.

Alleen door die hoop, word ik extra hard op de feiten gedrukt, is het extra pijnlijk als ik er weer eens achter kom dat het nooit over zal gaan. Is het extra moeilijk om opnieuw te accepteren dat het nu eenmaal bij me hoort.

En als het dan komt, dan valt het hard en vreet energie. Soms een paar minuten, soms een paar uur, maar soms een paar weken. Ooit een paar jaar, maar ik hoop dat nooit meer mee te hoeven maken.

Hoe lang het deze keer duurt, weet ik niet. Ik hoop alleen dat het snel weer over gaat. Ik heb mijn energie ergens anders voor nodig.  Ik wil het voor andere dingen gebruiken dan voor mezelf.

Raar dat ik nu niet meer in de trein kan stappen en in drie kwartier voor zijn deur sta.

Raar dat ik nu niet meer achteloos een smsje kan sturen omdat het gewoon teveel geld kost.

Raar dat ik hem zo lang niet zal zien.

Maar hij merkte ooit eens op dat het veel raarder zou zijn om voor ‘altijd’ gedag te zeggen. Zoals bij mij het geval zal zijn.

Dan zal ik alles wat ik hier heb achterlaten. Familie, vrienden, mijn mooie huisje. Ik zal het allemaal inruilen voor mijn thuis: Zweden.

Dat zal inderdaad wel raar zijn. Dan kan ik naar het buitenland op vakantie als ik naar Nederland kom. Dan ga ik iedereen zo erg missen dat ik ze doodknuffel als ik weer eventjes terug ben en zal ik meer brieven, kaartjes en mailtjes sturen dan ik ooit gedaan heb.

Maar nu nog niet.

Nu zit ik terug in de trein. Ik heb net Joris uitgezwaaid die voor een half jaar naar Denemarken gaat.
Het voelt raar.

Want ik heb namelijk weer een heleboel nieuwe dingen over mezelf geleerd de afgelopen tijd:
- Ik heb mijn plekje gevonden!
- Ik kan genieten van kleine dingen in het leven.
- Een grote kop thee en een breiwerkje zijn hemels.
- Ik ben een doorzetten, maar soms moet ik daar even naar op zoek.
- Ik kan alles (wat betreft opleidingen) als ik er maar echt tijd in steek.

<3

Hopelijk snel weer een nieuwe update!

Toch heb ik vandeweek een geweldig gesprek gehad in de trein. Met een oudere mevrouw -ik gok dat ze toch ergens al wel richting 70 of ouder ging- met een ontzettend leuke jas uit Nepal. Zo’n mooie jas met vakjes en kleurtjes.
Ze vond het zo leuk dat ik aan het breien was. Zo raakten we aan de praat. En het ging eigenlijk niet echt ergens over, maar het ging toch over alles.
En dan weet ik weer dat ik het zo geweldig vind als mensen zoveel levenslust hebben, zoveel energie. Zulke mooie mensen.
En het mooiste was? Zij -en haar man die in Velp in de trein stapte- moesten vanaf station Dieren nog naar Ellecom fietsen. “Lopen kan ook, maar dat is niet zo fijn zo laat.” Ik denk niet dat zij ooit achter de geraniums terecht komen!

Right now I’m feeling a little frightened.

Ik wil graag dat het goed gaat met de mensen om mij heen. En er zijn mensen van wie ik dat op dit moment niet zeker weet en waar ik mij zorgen om maak.
Waarvan ik weet dat er dingen aan de hand zijn, maar ik weet niet wat en hoe erg het is. Ik wacht op antwoord en uitleg -die zou ik nog krijgen- maar mijn mailbox is nog steeds leeg.
Of het nou gewoon mijn nieuwsgierigheid is, of oprechte zorgen om mensen; dat kan ik niet zeggen. Ik weet alleen dat ik graag wil dat het goed met ze gaat.

I also feel kinda happy.

Extremely happy.

Mijn plekje. Ik heb mijn plekje gevonden. Ik doe wat ik zo ontzettend graag doe. Wat ik misschien wel altijd heb willen doen maar me nooit gerealiseerd had: ik DOE iets.
Vaag? Ja!
Maar waar, maar ontzettend waar.
Ik zit niet meer stil thuis, denk niet alleen maar na over het feit dat er iets gedaan moet worden, nee, ik DOE iets. Alle kleine beetjes helpen.

’cause One grain of sand can turn the tide!

I can be that one grain of sand.

I SHALL be (part of) that one grain of sand.

Maar vandaag met Kerstmis doe ik even een stapje terug. Even een dagje rustig aan. Genieten van alles om me heen: met z’n allen aan het ontbijt, alle beestjes bij elkaar en lekker knuffelen, pakjes uitpakken rond de kerstboom, paps en mams verrassen met een cadeaubox voor tapas.
En een heerlijke wandeling.
Door de weilanden, langs het water, dwars door de wind. Laarzen aan en gaan. Dat heb ik lang niet meer gedaan!
De stroming van de Rijn was levensgevaarlijk -een combinatie van hoog water en harde wind- en er waren kleine draaikolkjes te zien. Hoe graag wij haar ook onze gang willen laten gaan, onze Moeder doet altijd wat haar het beste uitkomt.
En wij horen daar van te genieten.

Last but not least…

Wil ik graag iedereen ontzettend fijne dagen wensen. Welk feestje rond deze tijd ook wilt vieren -Kerstmis, Yule, Oud en Nieuw, het-grote-vreetfestijn, Vrede-Op-Aarde- iedereen heeft recht op zijn eigen feest, eigen gebruiken, eigen viering.
Maar vooral op veel liefde van alles om ons heen. Van onze familie, van onze vrienden. Maar ook van de omgeving om ons heen, zowel binnen als buiten. Laat de laatste weken van het jaar alles op zijn plek vallen. Dan ga je het nieuwe jaar in met een nieuwe start.

Good luck.

En soms.
Want soms wil ik denken
Dat ik alleen van jou,
Van jou alleen kan zijn.

Maar soms.
Want soms is niet eeuwig
En voor altijd is te lang,
Soms alleen met jou.

Dus soms.
Want soms blijf ik denken
Terwijl samen met jou alleen,
Ik aan niets anders denken kan.

Blijkbaar ben ik constant op zoek naar nieuwe dingen om te leren. Als ik me nu volledig zou storten op het uitvogelen van mijn naaimachine en ik krijg het onder de knie, dan ben ik de komende drie weken zoet met dingen in elkaar knutselen. Daarna lukt het een keer een dagje niet om mijn tijd aan deze interesse te wijden en dan verlies ik het uit het oog. Mocht ik de naaimachine helemaal niet uit kunnen vogelen, dan kom ik niet voorbij dag 1.
Als ik nu op tv of op internet een interessant historisch figuur tegenkom, dan kan ik binnen een week alles over hem weten. Echter, niet lang daarna weet ik zoveel over hem of haar dat het niet interessant is om verdere informatie op te zoeken.

Hoewel dit snelle leren en het constant op zoek zijn naar nieuwe dingen om te leren natuurlijk erg positief is, betekend het wel dat het voor mij steeds moeilijker wordt om te kiezen wat ik nou daadwerkelijk leuk vind in het leven: er is iedere keer iets nieuws wat ik ontzettend leuk vind. Mijn hoofd is constant in beweging en alles wat ik ooit gedaan heb zwerft als een gigantische wervelwind door mijn hoofd. Alles wat ik leuk vind of denk te vinden, komt minstens drie keer per minuut voorbij, in de hoop dat het uit deze brei van ideeën gekozen wordt tot ‘beste idee  van Anne’.

Helaas.

Tot nog toe is er nog geen keuze gemaakt. Ik ben weer eens volop bezig met nieuwe interesses en die vergen veel tijd van me. Overigens net als het vele solliciteren waar ik nu mee bezig ben. Het blijft maar doorgaan, lijkt nooit op te houden. En daar tussendoor moet ik de tijd zien te vinden om na te denken over wat ik wil gaan doen. Ik weet het, ik ben pas bijna 21, ik ben nog jong, ik heb nog mijn hele leven voor me. Natuurlijk hoeft mijn keuze niet vast te liggen, maar ik moet wel een voorlopige keuze maken. Een die stand houdt in mijn rumoerige wereld.

Ik moet gaan doen.